De Sluiting

Het Zandpad onderging nog een hele renovatie. Na het uitbaggeren van de Vecht besloten de exploitanten de kamers te renoveren. Ongeveer 50% van de kamers waren klaar. Ondertussen werd door de gemeente Utrecht in april 2013 de eerste fase van de sluiting ingezet. Niemand had dit zien aankomen. Ik werd gebeld door een NRC journalist die ik wel eens vaker had gesproken tijdens de invoering van de registratieplicht in 2009 . Het was op een vrijdagmiddag, de sekswerkers die bij deze exploitant een kamer huurden kregen een simpel briefje met de tekst  dat woensdag hun laatste werkdag zou zijn. Per donderdag 18 april (2013) zouden zij niet meer kunnen beschikken over hun werkruimte omdat deze gesloten worden. Dat was het wat betreft de informatievoorziening voor de sekswerkers.

Het Zandpad was een eerste tik uitgedeeld, er ontstonden roddels…zou het hele zandpad dichtgaan? Er was twijfel. Sommige sekswerkers vonden de sluiting terecht omdat er nogal vervelende verhalen over deze exploitant rondgingen. De sekswerkers vonden het erg dat hun collega’s hun werkplek verloren  maar wel terecht dat de gemeente had ingegrepen. Er is dan ook geen enkel protest geweest tegen de sluiting van de eerste ramen, niet door de sekswerkers, maar ook niet door de exploitant.

De ramen die dicht moesten lagen verspreid over het Zandpad. Tussen de 145 rood verlichte ramen, bleven 20 ramen vanaf 18 april (2013) donker en dat gaf gelijk een triest beeld. Toch werd er niet veel over gesproken. Het zou echter niet lang duren voordat het Zandpad de tweede klap te verwerken kreeg.  Exact twee weken later werd ik gebeld door dezelfde NRC journalist. De journalist vroeg om een reactie op de sluiting. Ik dacht dus dat de journalist een artikel wou schrijven over de sluiting van de ramen die per 18 april gesloten waren. Tijdens dit gesprek vertelde de journalist dat het niet om de eerdere sluiting ging. Maar over een nieuwe sluiting per 2 mei (2013) van 24 ramen.

In twee weken tijd werden dus  44 ramen gesloten  waardoor er bijna 90 sekswerkers op straat kwamen te staan. Ondanks dat ikzelf toen nog niet getroffen werd door de sluiting vond ik het wel nodig om in actie te komen. Ik begon samen met Federica (die wel door de sluiting van 2 mei getroffen werd) een handtekeningenactie. De argumenten voor de tweede sluiting waren exact hetzelfde als bij de eerste sluiting en werd daarmee ongeloofwaardig. Ik nam contact op met de journalist van het NRC en RTV Utrecht. Vooral RTV Utrecht schonk wat aandacht aan de sluiting en de grote gevolgen voor de sekswerkers. De burgemeester reageerde nauwelijks en adviseerde de sekswerkers om een kamer bij Wegra te huren. “Op Wegra viel niks aan te merken want Wegra was een uitstekende exploitant.” aldus burgemeester Wolfsen in mei 2013.

Op die woorden zou de burgemeester op 25 juni 2013 terugkomen. Burgemeester Wolfsen adviseerde de sekswerkers dus om een kamer bij Wegra te huren. Wegra weigerde dit uit angst zelf ook te moeten sluiten, totdat de burgemeester nadrukkelijk aan Wegra had verzocht de sekswerkers een kamer te verhuren. Slechts een paar van die sekswerkers konden bij Wegra terecht, anderen verhuisden naar andere raambuurten.

Nu waren er 44 ramen  van de 145 ramen gesloten. Eigenlijk 47 want de drie ramen van bootje 102 waren al jaren niet meer open.  Het was niet leuk meer op het Zandpad, de bordjes gesloten op de ramen gaf een vreselijk aanzicht voor zowel de sekswerkers als de klanten. We wisten dat het aftellen was begonnen. Het zou nog een kwestie van tijd zijn voordat ook Wegra zou moeten sluiten. Op 25 juni 2013 was het dan zover…er werd een brief uitgedeeld met het voornemen tot sluiting op 25 juli 2013. Wederom exact dezelfde argumenten. In een maand tijd was het standpunt van burgemeester Wolfsen over Wegra gewijzigd van  “uitstekende exploitant” naar de meest verrotte exploitant die je je kan voorstellen. De beschuldigingen waren mishandeling, faciliteren aan vrouwenhandel, slecht toezicht en slecht levensgedrag.

Op het moment dat een gemeenteambtenaar voor je neus staat met zo’n briefje stort je wereldje even in. Omdat ik nogal boos was heb ik die brief niet aangenomen en de deur voor z’n neus dicht gesmeten. Ik probeerde verder te gaan met werken, maar telkens liep de gemeenteambtenaar weer voorbij. Aan werk ben ik die dag niet meer toegekomen. Toen ik naar buiten liep kwam ik de gemeenteambtenaar weer tegen en was een discussie  onvermijdelijk.  Ik was woedend en vooral om het feit dat er in korte tijd 334 sekswerkers op straat waren  gezet en er geen enkele oplossing werd geboden. De discussie was fel en verhit.  Achteraf gezien had ik deze discussie niet moeten voeren. De ambtenaar vertelde me nog wel dat er ’s avonds een inloopbijeenkomst voor sekswerkers was georganiseerd in het Vechthuys waar ik uitleg zou krijgen over waarom de gemeente voornemend was tot sluiting over te gaan. Ik besloot naar het Vechthuys te gaan. De aanwezige sekswerkers werden in kleine groepjes ingedeeld en om de beurt hadden we een gesprek met de politie unit mensenhandel en een gemeenteraadslid. Er was geen uitleg, maar voornamelijk vragen over onze ervaringen met de exploitanten. Veel sekswerkers dropen snel af. Begrip voor de sluiting is er nooit gekomen.

In vergelijking met de vorige 2 sluitingen (18 april en 2 mei) zat er nu redelijk wat tijd tussen de aankondiging en de daadwerkelijke sluiting. Precies een maand. In die maand deden we wat we konden. Opnieuw een handtekeningenactie, een sekswerker schreef een brief naar de koning en we organiseerden een demonstratie. We smeekten de gemeente om niet tot sluiting van de laatste ramen over te gaan. Ondertussen namen we afscheid van onze vaste klanten. Klanten die ons al jaren bezochten om veel verschillende redenen. Onze klanten bestaan uit eenzame mannen, soms gehandicapt of chronisch ziek. Anderen zijn weduwnaar en weer anderen hebben een seksverslaving of speciale wensen. Iedere klant is anders, iedere klant heeft een verhaal. Met elke klant heb je een bepaalde band opgebouwd en dat gaat dieper dan buitenstaanders verwachten. Afscheid nemen van alle klanten binnen een maand valt dan best zwaar.

Naar mate de weken verstreken hoe meer sekswerkers vertrokken van het Zandpad voor een zoektocht naar een nieuwe werkplek. Steeds meer ramen bleven donker. Ik had me voorgenomen om tot het bittere eind te blijven, ongeacht hoe bitter het zou worden. Maar hoop op een goede afloop was er niet, behalve  bij de beheerders van Wegra… die dachten dat Wegra het kort geding wel even zou winnen. Ik geloofde dat niet en zei tegen een beheerder “van de overheid kun je niet winnen, als de overheid je weg wil is het voorbij”. De reden waarom ik bleef was omdat ik me al eerder had laten wegjagen door sluitingen op de Amsterdamse Wallen. Dit keer kon ik het niet stilletjes voorbij laten gaan, ik zou terugvechten. De laatste dagen dat het Zandpad open was circuleerden er politiehelikopters laag over het Zandpad. Vanwege de warmte buiten stond ik op de loopplank van de boot te zonnen, wat we vaak deden bij lekker weer. En telkens was daar die helicopter die laag overvloog. Het begon na een paar uur te irriteren, het Zandpad werd continu in de gaten gehouden waardoor de klanten ook eieren voor hun geld kozen en vertrokken.

Op woensdag 24 juli, één dag voor de sluiting diende het kort geding die Wegra had aangespannen. De zitting was openbaar dus ik besloot om samen met een aantal sekswerkers naar de rechtbank te gaan. Niet omdat we dachten dat Wegra zou winnen, maar vooral omdat we wilden weten wat zich dan op het Zandpad had afgespeeld wat een sluiting zou rechtvaardigen. Tijdens het kort geding werd duidelijk dat het vooral ging om een opeenstapeling van oude zaken (uit de periode van 1998 tot 2011) die zich op het Zandpad hadden afgespeeld tot de sluiting van het Zandpad en de Hardebollenstraat zou gaan leiden. De rechter oordeelde dat in de APV stond dat bij een vermoeden van faciliteren aan vrouwenhandel de vergunning mocht worden ingetrokken, omdat dat vermoeden bestond was de vergunning terecht ingetrokken en mochten het Zandpad en de Hardebollenstraat gesloten worden.

image

Vlak voordat de rechter uitspraak deed kwamen er plotseling een aantal agenten de rechtszaal in. Toen wist ik onmiddellijk dat er verwacht werd dat er paniek uit zou breken, dat kon dus maar één ding betekenen. Het Zandpad zou gaan sluiten. Toen de rechter z’n vonnis uitsprak brak er inderdaad paniek uit. Een sekswerker die de sluiting van 2 mei had meegemaakt en nu weer met een tweede sluiting werd geconfronteerd schreeuwde uit wanhoop om vervolgens in tranen uit te barsten. Ook andere sekswerkers barsten in tranen uit. Op de gang stond de media ongeduldig te wachten de uitspraak was telkens verdaagd waardoor de uitspraak gelijk liep met de deadline voor hun uitzending.

Ik was voorbereid op een uitspraak als deze, zoals ik al eerder zei van de overheid valt niet te winnen. Natuurlijk was ik boos, ik realiseerde dat mijn leven nooit meer hetzelfde zou zijn als de afgelopen jaren op het zandpad. De gemeente had ons in 3 maanden tijd verslagen. Het Zandpad en de Hardebollenstraat van de kaart geveegd, alsof 334 sekswerkers er niet toe deden. Na de uitspraak stond ik kort de media te woord. Vragen die je dan gesteld worden zijn “hoe voel je je nu?” en “wat ga je nu doen?” Tijdens het RTV Utrecht interview die ik 5 minuten na de uitspraak gaf zei ik “We gaan morgen voor het stadhuis werken, in tentjes! Dat is onze nieuwe werkplek!” Deze uitspraak is vervolgens overgenomen door meerdere media wat erin resulteerde dat de volgende dag het plein voor het stadhuis was afgeladen met media. Uiteindelijk waren er meer media dan sekswerkers tijdens deze tweede spontane demonstratie aanwezig.

Na het interview keerden we met het groepje sekswerkers die aanwezig waren bij de rechtbank voor de allerlaatste keer terug naar het Zandpad. Ook daar was veel media, waaronder ook fotografen. Om ons verhaal kracht bij te zetten heeft een fotograaf nog een fotoshoot van mij op m’n kamer gemaakt. Ondertussen is deze fotoreeks de meest gebruikte foto geworden bij prostitutieartikelen. Hierna had ik nog een half uur om m’n kamer leeg te halen en zelfs dat werd vastgelegd door RTV Utrecht. Voor de laatste keer sloot ik m’n gordijnen, doofde ik het rode licht en sloot voor de allerlaatste keer m’n kamer af.

En voor  de allerlaatste keer naar het kantoor om de sleutel in te leveren. Het kantoor stond vol met sekswerkers die erg emotioneel waren en zich afvroegen hoe Nederland zo met sekswerkers om kon gaan? We zijn toch legaal in Nederland? Het was ook niet uit te leggen. Ik beloofde te vechten. Te vechten tegen het onrecht wat de sekswerkers is aangedaan. Ik beloofde dat ik er alles aan zou doen om onze werkplekken terug te krijgen. Die belofte is de drive geworden voor Freya om door te gaan met strijden voor legale werkplekken in Utrecht.

Advertenties

Een gedachte over “De Sluiting

  1. Pingback: De Demonstratie – freyautrecht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s