Media

Tijdens de sluiting was er in de media een onjuiste beeldvorming ontstaan over het Zandpad en de Hardebollenstraat. Burgemeester Wolfsen deed alsof martelingen aan de orde van dag waren op het Zandpad, de exploitanten hielden slecht toezicht, waren van slecht levensgedrag en faciliteerden mensenhandel. 90% van de vrouwen stonden gedwongen achter het raam. Het Zandpad en de Hardebollenstraat waren terecht gesloten alsdus de media. Dit was het beeld waar ik mee te maken kreeg toen ik vergunningsaanvragen voor zowel het Zandpad als de Hardebollenstraat indiende.

Om die beeldvorming enigzins te beïnvloeden realiseerde ik dat er volledige transparantie nodig was, dat hield vooral in uit de anonimiteit treden en mijn verhaal vertellen, mijn verhaal als sekswerker, maar ook mijn verhaal als vergunningsaanvrager. Deze dubbelrol bleek voor de media een interessante te zijn. Na het indienen van de aanvraag begon ik met een select groepje media waar ik al eens eerder contact mee had gehad. Dat waren RTV Utrecht, en de Utrechtse edities van NRC en AD. Met Enzo van het NRC had ik al sinds 2009 contact destijds altijd als Sabrina, nu werd ik geinterviewd als vergunningsaanvrager en dat merkte ik aan zijn manier van vraagstelling. Eigenlijk was het meer een verhoor. Na alle vragen beantwoord te hebben was Enzo overtuigd van mijn goede intenties, dit was eigenlijk de eerste journalist waar ik een goed contact mee bleef onderhouden. De journalisten van RTV Utrecht en het AD wisselden vaak, waardoor je minder contact onderhoud. Enzo kreeg daarom vaak de primeur als er nieuws te melden was. Hierdoor veranderde ook langzaam de beeldvorming bij Enzo. Binnen een paar maanden veranderde er heel veel. Van verguningsaanvraag zandpad, naar opzegging ligplaatsen waterschap, de wijziging van de APV, de presentatie van de tijdelijke locatie en het niet doorgaan van de tijdelijke locatie. De wijzigende regels betreft de hoogte van de huur. Enzo bleef volgen en er aandacht aan besteden.

Er kwam steeds meer media aandacht. De Volskrant, Trouw, Telegraaf, Stadsblad Utrecht, de Stad Utrecht begonnen ook het verhaal op te pikken. Later ook steeds meer tv. Hart van Nederland, EenVandaag, Nieuwsuur, Reporter. En radio. BNR nieuwsradio, Radio 1 op Straat, FunXradio. Sommige interviews gingen goed, andere interviews waren een ramp met als ultieme dieptepunt de uitzending van Pauw.

 

krantjes20media_71880ff9

Media kan je maken en breken. Geen enkel interview is makkelijk, je kan je niet voorbereiden, je weet de vragen van te voren niet, hooguit de insteek en die insteek kán plotseling veranderen. Van sommige interviews heb ik spijt dat ik ze gedaan heb, van andere interviews heb ik spijt dat ik ze niet gedaan heb. Zo is het eens voorgekomen dat ik werd gebeld voor een interview maar die weigerde en dan bleek later Renate van der Zee in die uitzending te zitten…en dan denk ik toch wel even fuck was ik toch maar wél gegaan.

Soms als discussies hoog oplopen wordt mij wel eens verweten mediageil te zijn. Het is dan wel zo dat ik regelmatig interviews doe, maar ik doe zeker niet alle interviews die ik aangeboden krijg. Ik selecteer de serieuze programma’s eruit, de rest weiger ik. Ik krijg veel verzoeken om de situatie in Utrecht komisch te brengen, ik verzeker ze elke keer opnieuw dat er helemaal niks te lachen valt om Utrecht. De situatie in Utrecht is wat mij betreft serieus ernstig en eerder om te huilen dan om te lachen. Het is dus zeker niet zo dat ik van media aandacht geniet.

Het is vooral noodzaak om mediadruk op de gemeente te houden. Zonder mediadruk en juridische druk zou de gemeente Utrecht geen klap uitvoeren in de vergunningsaanvraag van de Hardebolllenstraat. Media is dus noodzaak. Het is als sekswerker gewoon niet leuk om met media in contact te komen. Er zijn de vooroordelen, er is veel knip en plak werk. Je weet nooit hoe je verhaal er uit komt. Er is altijd een risico dat van mn goed bedoelde antwoorden een compleet ander verhaal gemaakt wordt.Je weet nooit hoe belachelijk de media mij of mijn collega’s zal maken, en ik weet nooit wat het interview met mn familie doet.

Alhoewel mn familie me altijd gesteund heeft in de vergunningsaanvraag en de daarbij horende media aandacht is het wel zwaar voor ze.  Vooral voor m’n nichtje HBO student, ze wil lerares worden maar wordt tijdens stages als ze voor de klas staat vaak uitgescholden voor hoer. Niet om haar zelf, maar omdat haar tante een hoer is, zal zij het ook wel zijn. Dat stigma werkt zo ver door dat het niet alleen mij raakt, maar juist mijn familie.

Dan is de beeldvorming van de media in Utrecht betreft het Zandpad en de Hardebollenstraat wel wat bijgedraaid, ik moet bekennen dat ik zelfs goed contact heb met vooral het AD en de Telegraaf, ze volgen me trouw. Bij de telegraaf stond 31 maart zelfs de champagne klaar  voor het geval dat de Hardebollenstraat vergund zou worden.

De landelijke media is een compleet ander verhaal. Zoals de afgelopen dagen de kranten weer vol stonden met opgeklopte cijfers om de klantcriminaliseringswet erdoor te krijgen. De journalisten nemen weer klakkeloos over, doen geen onderzoek,  denken niet na over de gevolgen van zo’n wet en vinden het weer een compleet logische zet. Net als bij de sluiting….dat doet me realiseren dat we wat betreft beeldvorming weer terug bij af zijn. Journalisten hebben de kennis niet, of willen de kennis niet kennen.

 

 

Advertenties

Vallen en opstaan

na de sluiting
Op 25 juli 2013 was het zover, het doek was gevallen voor het Zandpad en de Hardebollenstraat. Daar stonden we dan met 334 sekswerkers plots op straat. De vergunningen van alle exploitanten werden ingetrokken, maar aan de sekswerkers werd geen seconde gedacht. Er werd niet door de burgemeester en ambtenaren nagedacht wat de gevolgen voor sekswerkers zouden zijn. Er werd niet gedacht dat sekswerkers in verweer tegen de sluiting zouden komen want de gemeente deed het immers om de vrouwen te beschermen.
Beschermen…blijkbaar was mijn definitie van beschermen van totaal andere aard dan die van de gemeente Utrecht. De gemeente verstond onder beschermen namelijk het afnemen van een inkomen en een legale werkplek om vervolgens de sekswerkers aan hun lot over te laten. En daarvoor moesten we de gemeente blijkbaar dankbaar zijn.

Ik was de gemeente helemaal niet dankbaar! Sterker nog ik was woedend dat ik op zo’n manier werd behandeld.
Hoe kon het zo zijn dat je in een beschaafd land als Nederland waar sekswerk óók nog eens een legaal beroep is, je zomaar op straat kon worden gegooid? Waar zijn onze rechten?!
Ik begon me zelfs te schamen als Nederlandse tussen mn collega’s. Ze vroegen aan mij: Hoe kan dit gebeuren in Nederland? Ik had er geen antwoord op…ik kon het zelf ook niet geloven. Ik wist t gewoonweg niet. Wat ik wel wist is dat we in actie moesten komen, we moesten van ons laten horen. Dit mocht niet stilletjes in een doofpot verdwijnen dat sekswerkers in Nederland op deze manier behandeld worden. We moesten niet alleen gehoord worden, maar moesten ervoor zorgen dat dit nooit meer zou gebeuren. Een sluiting is te ingrijpend en de gevolgen voor de sekswerkers zijn veel te groot. Sluitingen moet in de toekomst voorkomen worden.

Breuk met de coöperatie
De gemeente riep op aan sekswerkers zelf een aanvraag te doen, dit was natuurlijk bedoeld voor de coöperatie. Ik heb kort deelgenomen aan de coöperatie, maar kwam snel tot de conclusie dat de coöperatie op niets zou uitlopen en besloot na een paar weken de coöperatie (Machas) te verlaten. De reden hiervoor was: De meerderheid van de machas wilden absoluut niet huren van de enig overgebleven raameigenaar (familie de Graaf). Ik zag huren van deze eigenaar als enige optie om het Zandpad weer op korte termijn te kunnen openen. De Machas waren bereid om op een locatie over ongeveer twee jaar in te zetten, voor mij was het absoluut geen optie om twee jaar te wachten op een nieuwe locatie. De Machas en ik stonden mijlenver uit elkaar. Een breuk was onvermijdelijk.

Nieuwe werkplek
Na de breuk met de Machas kon me volledig richten op sekswerk. Ik had een raam gevonden in Groningen. Groningen bood zowel voor als nadelen. Groningen was gezellig, de exploitanten waren vriendelijk. Maar ook nadelen en dan vooral de afstand Amsterdam -Groningen hakte erin. Dus ging ik lange weekenden draaien en overnachten op de kamer wat in 2013 nog was toegestaan in Groningen. De lange nachten, ver van huis drukte me met de neus op de feiten. Door de sluiting zou mijn leven nooit meer hetzelfde zijn. En nu had ik nog een werkplek gevonden. Vele van mn collega’s hadden niet eens een werkplek gevonden. Of schaarste op ramen óf een raam in een raambuurt die volledig uitgestorven was. Mede daardoor kon ik me niet neerleggen bij de sluiting. Wat zou het toch fijn voor alle sekswerkers zijn om weer op het Zandpad te kunnen werken.
Burgemeester Wolfsen bleef ook maar herhalen dat het Zandpad weer gewoon open zou gaan wanneer er een aanvraag zou worden ingediend die voldeed aan de vergunningseisen. Er moesten huurcontracten komen met de eigenaren van de boten van het Zandpad en de panden in de Hardebollenstraat, dan zou er zo weer vergund worden. En dat gaf hoop!

Wil en haar onvoorwaardelijke steun
Een paar dagen na de breuk met de Machas nam ik nog eens contact op met Wil Post. Wil voerde namens de Machas de onderhandelingen met familie de Graaf, dit was echter op niks uitgelopen omdat de Machas de huurcontracten hadden geweigerd. Ik zei tegen Wil dat ik t jammer vond nu ik geen onderdeel meer van de Machas was, ook geen steentje meer kon bijdragen om een heropening te bewerkstelligen. Het lastiger dan gedacht was om me bij de sluiting neer te leggen. Ik zei lachend: kon ik zelf maar die huurcontracten afsluiten. Wil nam dit uiterst serieus en zei: “het is niet makkelijk, maar ook niet onmogelijk. Ik zal je onvoorwaardelijk steunen” en stuurde het emailadres van Don de Graaf. Ik besloot er nog even over na te denken en ging verder met werken. Na een half uurtje dacht ik: ach Fuck it, een mailtje is zo gestuurd…kan t proberen…waarschijnlijk zal hij hem toch nooit beantwoorden….niet geschoten is altijd mis.
Ik stuurde een heel simpel mailtje, waar ik eigenlijk nooit antwoord op had verwacht. Ik schreef dat ik de Machas had verlaten en vroeg of het mogelijk was om zelfstandig de onderhandelingen verder te voeren. Twijfelend drukte ik op de verzenden knop.

Ik liet Wil weten dat ik de email had verstuurd, werkte mn make up bij en kroop weer achter mn raam in Groningen. Sjanste wat met potentiële klanten en ineens klonk daar het meldingssignaal van mn telefoon. Er was een email binnen gekomen. Ik kon het niet geloven…het was een email van Don de Graaf. Don de Graaf schreef dat het mogelijk was om in gesprek te gaan ten behoeve van de exploitatie van het Zandpad en de Hardebollenstraat. En stelde een aantal afspraakmogelijkheden voor. Drie dagen later voerde ik in een café in Bussum het eerste gesprek met Don de Graaf. Ik onderhandelde over de huurprijs, de voorwaarden, stelde vragen en vertelde over mijn visie voor het Zandpad. Het was mogelijk om 60 ramen op het Zandpad en 9 ramen op de Hardebollenstraat te huren. De andere ramen in bezit van familie de Graaf zou Marc Kramer de andere aanvrager gaan huren. Ik zei tegen de Graaf dat ik er nog even een nachtje over wou slapen.
Het was natuurlijk niet niks. Het was een kans maar tegelijkertijd een groot risico. Een vergunningsaanvraag betekent opoffering van je anonimiteit, wanneer het doel bereikt wordt is het de opoffering dubbel en dwars waard geweest. Bij falen en een definitieve weigering van de vergunning zou het inhouden dat mijn naam dermate “prostitutiebesmet” is geraakt en daarmee mn persoonlijke leven schade zal lijden. Back to normal is er nooit meer bij.

Natuurlijk nam ik weer contact met Wil op en vertelt over de mogelijkheden van het huren van het Zandpad en de Hardebollenstraat, maar ook mijn angsten bij het falen van de aanvraag. Wil zei dat er voor een aanvraag als deze lef nodig is en herhaalde dat ze me onvoorwaardelijk zou steunen . We wilden het onrecht bestrijden, het onrecht dat sekswerkers op straat konden komen te staan, terwijl zij sowieso niks fout hadden gedaan. De gemeente mocht niet zo makkelijk van ons afkomen. We moesten in ieder geval blijven vechten. Opgeven was gewoonweg geen optie.
Een aanvraag zou een grote gok zijn, maar wel een gok die genomen moest worden.

oprichten van een bedrijf
Met alleen huurcontacten kunnen afsluiten kun je natuurlijk geen aanvraag doen. Er moest eerst een bedrijf worden opgericht. Na de slechte ervaringen in de coöperatie besloot ik voor een BV te kiezen, maar dan wel een BV die handelt in het belang van haar huursters > de sekswerkers.
Een bedrijf oprichten begint met het kiezen van bedrijfsvorm en een bedrijfsnaam. Ik wou een toepasselijke naam. Ik kwam op Freya, de Germaanse godin van lust en seksualiteit.
Het was tijd geworden om de BV daadwerkelijk op te richten, daarvoor moet je naar de notaris. Bij de notaris werden de statuten, de aandelen en de oprichtingsakte opgemaakt en door mij ondertekend. Na goedkeuring van het handelsregister werd Freya exploitatie BV op 17 oktober een feit.

eisen vergunningsaanvraag
Ik had nu een bedrijf opgericht en had de mogelijkheid om 69 ramen te huren op het Zandpad en de Hardebollenstraat. Wil en ik maakten een afspraak bij het vergunningenloket. We vertelden de betreffende ambtenaar dat wij een akkoord hadden bereikt met familie de Graaf,  hierdoor konden wij 60 ramen huren op het Zandpad en 9 in de Hardebollenstraat. De gemeenteambenaar glimlachte en zei: “dit is goed nieuws, dit is precies wat we willen. We vonden het jammer dat het de Machas niet gelukt was, maar dit verandert alles! Ik ga na dit gesprek gelijk de burgemeester op de hoogte stellen!” De ambtenaar stelde me op de hoogte aan welke eisen de aanvraag moest voldoen. De aanvraag viel op moment nog onder de APV (Algemene plaatselijke Verordening) uit 2010, in oktober 2013 was er namelijk nog geen nieuwe APV. Waar de aanvraag aan moest voldoen: De aanvrager moest in het bezit zijn van huur of koopcontracten, de beheerders werkzaam voor de onderneming moesten van te voren gescreend worden door de gemeente. Een nieuwe eis was het bedrijfsplan, daar waren nog geen richtlijnen voor. Ik werd wel gewezen op een link van de gemeente Amsterdam, dit was een handreiking voor het schrijven van een bedrijfsplan. Bij de gemeente Utrecht  bestond zoiets nog niet want hier was nog niet eerder mee gewerkt. Ook de wet BIBOB zou voor het eerst worden ingezet. Burgemeester Wolfsen had in een eerder gesprek tijdens de demonstratie aangegeven dat een Bibob onderzoek voor sekswerkers helemaal niet nodig was, sekswerkers waren immers al geregistreerd. Ik had niks te verbergen dus maakte niet zo’n punt van de wet Bibob. Van het bedrijfsplan was ik op de hoogte, ik had in mijn Machas tijd vernomen dat het bedrijfsplan een eis kon gaan worden, daar schrok ik dus niet van.

Wat ik zorgwekkender vond is dat ik beheerders moest aannemen, en wel voordat er een vergunning zou komen. Iedereen die werkzaam is in de onderneming moet namelijk gescreend worden en op de vergunning staan. Daadwerkelijk personeel aannemen en contracten afsluiten terwijl het bedrijf nog niet actief was zag ik als een risico. Een betere optie was om een overeenkomst met de andere vergunningsaanvrager Marc Kramer, die een beveiligingsbedrijf runde aan te gaan. De bedoeling was dat Marc en ik allebei ramen zouden exploiteren aan zowel het Zandpad als in de Hardebollenstraat. Ook het kantoor zouden we beiden gezamenlijk huren. Het leek dan ook een goed idee om samen op te draaien voor de kosten van de beveiliging, om deze dan ook optimaal te kunnen regelen op zowel het Zandpad als de Hardebollenstraat. Nu de grootste zorg was weggenomen besloot ik de aanvraag door te zetten.

Uitbreiding team en het schrijven van het bedrijfsplan
Alleen is maar alleen. Natuurlijk was Wil daar om me te adviseren maar toch miste ik een tweede sekswerker in Freya. In de Machas had ik Nadejda leren kennen, een sterke, zelfstandige Bulgaarse vrouw, die weet wat ze wil. Ik kon haar voor de sluiting niet, maar was haar in de Machas erg gaan waarderen. Ik had de Machas verlaten en had daarmee de Machas gekwetst. Van de meeste Machas destijds kreeg ik boze berichtjes toen ik Freya lanceerde, maar van Nadejda niet. Nadejda belde me op om te vragen of ik zin had om een bakkie koffie met d’r te drinken. Ze vond dat ik een verstandig besluit genomen had. Tijdens de koffie vertelde ze dat ze geen geloof had in een nieuwe locatie en vroeg of ze zich bij mij kon voegen om samen de boten te openen. Toeval? Waarschijnlijk moest t zo zijn. Nadejda en ik vullen elkaar goed aan en vertrouw Nadejda voor 100%. Samen staan we sterk.

Het schrijven van het bedijfsplan was niet zo’n grote opgave. Het is geschreven door het oog van de sekswerker. Hoe kunnen wij als exploitant zorgen dat de sekswerker zo prettig mogelijk werkt? En hoe zorg je ervoor dat je niet te maken krijgt met slachtoffers van gedwongen prostitutie? Hoe kunnen wij als exploitant een steentje bijdragen aan betere rechten voor de sekswerker? Wij kwamen op een instapcursus, niet doorbetalen van de kamerhuur bij ziekte en vakantie, bij langdurige ziekte een beroep kunnen doen op een uitkering vanuit de BV, het BroodFonds. Wij vinden dat je pas goed kan handelen in het belang van de huursters – de sekswerkers, wanneer je weet wat er precies leeft. Daarom verdienen vaste huursters een stem bij Freya. Het motto van Freya is door sekswerkers voor sekswerkers.

 

20160327_010536

Tekenen van de huurcontracten en indienen van de vergunningsaanvraag
Op 6 november 2013 tekende ik bij de advocaat van familie de Graaf de huurcontracten voor 60 ramen op het Zandpad en 9 ramen in de Hardebollenstraat. Het was de bedoeling dat Marc Kramer ook zou komen om de contracten van de overige ramen van familie de Graaf te tekenen. Marc Kramer kwam niet opdagen, de reden hiervoor is mij nog steeds onbekend. Hierdoor kwamen er weer een aantal ramen vrij wat zonde was want  dat zou betekenen dat niet het hele Zandpad en niet de hele Hardebollenstraat open zou gaan.

Op 7 november 2013 diende ik de aanvraag voor 69 ramen in. De aanvraag bestond uit: Oprichtingsakte, statuten, aandelenregister, uittreksel handelsregister, huurcontracten, beheerdersformulieren, overeenkomst met beveiligingsbedrijf, het bedrijfsplan en een exploitatiebegroting. De gemeenteambtenaar controleerde de stapel papieren en stuurde het door naar de jurist die moest beoordelen of het bedrijfsplan en de aanvraag ontvankelijk of niet kunnen worden verklaard. Wanneer dit zou gebeuren zou ik daar een brief over ontvangen en dan zal ook het Bibob onderzoek in gang worden gezet

Ik vond het natuurlijk belangrijk dat alle ramen vergund zouden worden dus vertelde de gemeente dat er weer een aantal ramen vrij waren gekomen. Ik vroeg de gemeenteambtenaar hoe zij er tegenover zouden staan als Freya die ramen ook zou gaan huren. De ambtenaar antwoordde dat er geen maximum zat aan het aantal ramen per vergunning zolang het quotum van 162 maar niet werd overschreden. Wel werd er in het stadhuis gesproken over het tegengaan van monopolieposities maar dat was slechts politiek. Ik hoefde me daar geen zorgen over te maken. Bij een aanvraag bedrijven we geen politiek maar kijken we uitsluitend of de aanvraag aan de eisen en of regelgeving voldoet.

Na aanleiding van dit gesprek tekende ik op 12 november een addendum op de huurcontracten van 6 november. Dat hield in dat ik vanaf 12 november 98 ramen huurde op het Zandpad en 17 in de Hardebollenstraat. Ik voegde deze huurcontracten toe aan de lopende aanvraag. Korte tijd daarna werd de aanvraag ontvankelijk verklaard en in behandeling genomen.

Hoorzitting

Vandaag 25 februari 2016 diende de hoorzitting die gemeente Utrecht had ingelast om de bezwaren van de omwonenden van de Hardebollenstraat nog eens te horen. Na de bezwaren uit de buurt gehoord te hebben, mocht Freya deze bezwaren weerleggen.

Omdat de hoorzitting openbaar was voel ik me vrij om een aantal passages uit pleidooi van Freya hier te plaatsen.

IMG_20160226_000603

Collateral damage

Relevant is ook nergens uit de monitors Breedstraatbuurt van de afgelopen zes jaar blijkt dat er sprake is van enige relatie tussen de activiteiten van sekswerkers in de Hardebollenstraat en criminele activiteiten. De Hardebollenstraat is uitsluitend gesloten als gevolg van een beslissing betreffende het Zandpad, waar de Hardebollenstraat niets mee van doen had.

Verder is relevant dat al sedert 70 jaar sekswerkers actief zijn op de Hardebollenstraat en opvalt dat op de site van de stichting melding gemaakt wordt van een boek “De ideale Buurt”, geschiedenis van de Breedstraatbuurt; een beschrijving vanaf de Middeleeuwen tot 1988 waar nergens in negatieve termen over de sekswerkers, die toen al 45 jaar werkzaam waren in de Hardebollenstraat, gesproken wordt. Dat geeft aan dat opgepast moet worden om emotie voor feiten te laten prevaleren.

Normaal beroep

In de de zienswijze valt op dat nergens concreet aangegeven wordt in welke mate de in het bestemmingsplan toegelaten activiteit rechtens relevant inbreuk maakt op de leefbaarheid. Freya stelt vast dat er sprake is van een hetze-stemming  tegen de beoogde activiteit. Dat is het grootste probleem in deze kwestie. Iedereen vergeet dat het beroep van sekswerker juridisch al sedert 2000 een normaal legaal beroep is. Dit betekent dat Freya zich niet moet verbergen, vanwege een intolerante Umwelt, maar dat al die protesteerders zich misschien wel eens de vraag moeten stellen: zijn deze 300 sekswerkers niet enorm de dupe geworden van een groteske maatregel van de vorige burgemeester en hebben zij niet het recht om hun werk op een normale wijze uit te oefenen in een gebied waarin het bestemmingsplan zulk werk toestaat? Ik lees dat de PvdA-fractie de gemeente oproept de V&D-medewerkers die hun baan verloren zijn te ondersteunen. Toen de 300 sekswerkers bijna 3 jaar geleden van de ene dag op de andere dag hun baan verloren, werd die oproep niet gedaan. Toen werd er geroepen dat Freya zelf aan de slag moest.

Monitors

Gesuggereerd wordt dat de aanwezigheid van sekswerkers in de Hardebollenstraat voor sluiting de reden was voor de overlast uit de buurt

Freya citeert met genoegen uit de monitor Breedstraatbuurt. Die heeft de afgelopen zes jaar vanaf 2008 vier keer plaatsgevonden. Die evaluatie geeft een heel ander beeld. Evident blijkt dat van de 14 onderdelen van freqent ervaren overlast de raamprostitutie iedere keer onderaan de lijst staat. In 2008 wordt bijvoorbeeld geluidsoverlast met 83% gekwalificeerd en raamprostitutie met 17%. De aanwezigheid van het dak en thuislozen doet 57% en blijft (let wel) tot op heden ongeveer hetzelfde percentage houden, rondom de 55%. Ook cafés en restaurants scoren bijna het dubbele van raamprostitutie. De vraag dringt zich dan op: waarom worden die activiteiten niet gesloten? Is dat niet discriminatie? Meten met 2 maten?

Psychische overlast

Over de 17% (prostitutiegerelateerde klachten) is ook nog het volgende te zeggen. Niet onaannemelijk is dat dit percentage gerelativeerd moet worden, omdat een deel van de geenquêteerden, zoals de Hoge Raad dat noemt, last heeft van “psychische” overlast. Psychische overlast kan als volgt gedefinieerd worden: van psychische overlast aan de zijde van de omwonenden is sprake in het geval het gedrag van de sekswerker als storend wordt ondervonden, zonder dat valt vast te stellen dat dit het gevolg is van laakbare gedragingen van de sekswerker, maar van persoonlijke omstandigheden aan de zijde van de omwonenden. Of, zoals in een commentaar op een later arrest  van de Hoge Raad werd aangegeven: “Bij de vraag of burengerucht moet worden getolereerd gaat het met name over de vraag wat verstaan moet worden onder abnormaal gebruik: de daaraan verbonden hinder hoeft niet te worden geduld; die welke verbonden is aan een normaal gebruik van de zaak in kwestie wel”

Zo is het maar net!

Onaanvaardbare overlast

In de zienswijze wordt gesteld: “Wij zullen alle middelen inzetten om te zorgen dat onze buurt verlost blijft van de onaanvaardbare overlast die een magneet als raamprostitutie onhherroepelijk veroorzaakt” 

Als raamprostitutie, die onderaan de ladder van 14 onderdelen van overlast in de buurt staat, al zo gekwalificeerd wordt, dan staat de buurt nog grote veranderingen te wachten. Immers drugsgebruik doet ook na vertrek van de raamprostitutie 64%. Jongeren op straat (59%) weg ermee!, verkeersoverlast? (56%) oprotten! Terassen? (12%) Ben je helemaal gek geworden? Weg ermee!! Sluiten! Alles Sluiten!! Iedereen lacht, wat een absurd idee, maar Freya is de dupe vanwege selectieve intolerantie want daar zit het probleem. Het gaat niet om de leefbaarheid van de buurt, maar om de intolerantie.

Overlast na sluiting gestegen

Uit al die cijfers over overlast  na sluiting (2014) blijkt dat de sluiting van de ramen in juli 2013 het klimaat slechts marginaal heeft veranderd. De rommel op straat is zelfs met 7% gestegen. Mensen die uitgaan veroorzaken zelfs meer overlast dan in 2011. Verkeersoverlast is gestegen met 9% en de dak en thuislozen met 10%, terwijjl 1% stijging inzake overlast cafés, restaurants en snackbars.

Dempende invloed

Je zou zelfs de stelling aandurven dat de aanwezigheid van sekswerkers een dempende invloed had op de overlast.Wat dat betreft is er zeer goed nieuws als de Hardebollenstraat weer opengaat

Njet, njet, njet

Daarbij komt dat Freya al 2,5 jaar investeert in contacten en netwerken met de politie, de gezondheidszorg (HAP) en ook voortdurend contact heeft gezocht met de indieners van de zienswijze. Op alle mogelijke wijzen heeft Freya geprobeerd om met de stichting afspraken te maken. De stichting nam alleen maar een onleefbaar standpunt in van “njet, njet njet!” Iemand die zich zo opstelt, roept al snel het imago op van het absolute gelijk. Het wordt dan een geloofswaarde en daar voelt moeilijk mee te communiceren.

Interessant is het argument met verwijzing naar ondernemers. Ook hier redeneert de stichting selectief. Een legaal beroep als sekswerker mag niet in verband met een kinderdagverblijf, maar een coffeeshop met gedoogstatus is geen enkel proleem. De stichting wil een Breedstratbuurt die een volwaardig deel van de historische binnenstad wordt. De stichting wordt op haar wenken bediend. Sekswerkers waren vanaf de Romeinse tijd verbonden met Utrecht. De vlag moet uit dat de sekswerkers de draad weer opppakken.

Leefbaarheid

In een stad als Utrecht is diversiteit uitgangspunt. Wil je het in de stad uithouden dan zul je tolerant moeten, want alleen met een brede instelling ga je niet iedere dag zuur door het leven. Ieder  heeft recht op zijn eigen mening , maar leefbaarheid in de zin van de APV is niet afhankelijk van ja of nee stemmers. Het zijn geen verkiezingen, maar een kwaliteitscriterium waar kwalitatieve argumenten aangedragen moeten worden voor de bepaling of al dan niet de leefbaarheid onaanvaardbaar wordt. Zou de stichting wel in overleg zijn gegaan met Freya, dan zou de stichting begrepen hebben dat zowel Freya als degene die zegt de stichting  te vertegenwoordigen feitelijk hetzelfde belang hebben, namelijk een leefbare buurt.

Daarnaast heeft de Gemeente enorme wettelijke instrumenten om bij overlast in te grijpen, zeker gezien de geschiedenis is de Gemeente schatplichtig en verdient Freya een eerlijke kans.

De gemeente gaf na de hoorzitting aan voor 1 april een definitief besluit te nemen of de raamprostitutie terugkeert in de Hardebollenstraat.

Een paar fragmenten zijn door de buurtbewoners gefilmd, het filmpje daarvan is hier te bekijken fragment hoorzitting

Keuze voor sekswerk

Mensen zeggen vaak dat sekswerk onmogelijk een keuze kan zijn. Het tegendeel is waar. Sekswerk is voor mij juist een hele bewuste keuze geweest. Toen ik student in Den  Haag was begon prostitutie mn interesse te trekken. Ik weet niet precies wat mij daar nou bracht, maar ik had eens een kijkje genomen in de Geleenstraat. Ik zag daar mooie vrouwen die stonden te dansen achter het raam in de schemering van het rode licht. Een vrouw wenkte me en zei: die blik in je ogen ken ik, jij wilt ook werken hè meid? Laten we eens een babbeltje maken voordat je in een zwart gat springt.

Ze vertelde over wat sekswerk inhield, de voor en de nadelen, het stigma waarmee ze te maken had. Ze werkte alleen ’s winters want zomers durfde ze het niet aan met al die strandtoeristen. Voordat je het weet loopt je vader er zei ze. Ik dacht eerst dat ze een grapje maakte over je vader tegenkomen maar ze was bloedserieus. Het is een zwaar beroep met dat verdomde stigma vervolgde ze. Je kan dan wel alles kopen wat je hartje begeert maar bedenk vooraf goed of je ook bereid bent dingen op te geven. Zodra mensen er lucht van krijgen dat je een hoer bent, verlies je je vrienden…en als je pech hebt ook je familie. Ze eindigde met: Doe het niet meid, loop weg en maak je studie af. Ondanks dat dit niet het gesprek was waar ik gehoopt had bedankte ik haar voor het gesprek en liep weg zoals ze zei. Toch bleef de prostitutie me trekken, ik bleef erover nadenken…het ging niet meer uit mijn gedachten.

Ik probeerde de door haar voorgespiegelde voor en nadelen tegen elkaar af te wegen en kwam na twee weken tot de conclusie dat er meer voordelen voor mij aan sekswerk zouden zitten dan nadelen, ik besloot er nog langer over na te denken. Uiteindelijk heb ik na 3 weken  na een strandwandeling over het strand uiteindelijk onder de pier in Scheveningen de knoop doorgehakt. Ik ga het voor 3 dagen proberen, niemand die daarachter komt, het is maar 3 dagen…

 

IMG_3725

 

Ik besloot te gaan werken maar wou er dan wel hoerig uitzien, dus blondeerde ik mijn haar, kocht een lingeriesetje compleet met jarretels en kousen, zwarte laarzen met hakken en een pakje condooms. Ik nam de trein naar Amsterdam op weg naar de wallen. Boven de ramen hingen toen bordjes met een mobiel telefoonnummer erop, dat was het telefoonnummer van de exploitant. Ik belde een telefoonnummer dat ik in de Stoofsteeg boven een raam zag hangen, gelukkig had deze exploitant toevallig een kamer vrij. De vorige huurster had net haar kamer opgezegd. Een kwestie van geluk, de Wallen was toen nog erg druk en waren er nauwelijks vrije kamers. In de steeg kon je niet lopen…je werd gelopen…je moest wel met de meute mee…zo druk was het.

De eerste klant…wat was ik nerveus, de klant had meteen door dat ik nieuw in het vak moest zijn. Hij stelde me gerust. We gingen aan het werk en de klant vertrok weer na 15 minuten. Het enige wat ik dacht was: Heb ik me hier nou zo druk over gemaakt? Moest ik hier nou zo lang over nadenken? Waarom maken mensen zich hier zo druk om? Aan sekswerk is echt helemaal niks verkeerds aan. Sekswerk beviel en ik stopte niet na 3 dagen, ook niet na een maand, niet na een jaar. Sekswerk was mijn leven(stijl) geworden, aan stoppen dacht ik niet meer.

De kamer die ik kon huren lag in een pand met 3 ramen. Er werkte nog een Nederlands meisje die een paar jaar ouder dan mij was, en een Belgische vrouw die al 13 jaar werkte en me uiteindelijk de kneepjes van het vak heeft geleerd. Leren pezen noemden we dat. Pezen een woord wat je tegenwoordig nauwelijks nog hoort, maar in de tijd dat ik begon draaide alles om het kunnen pezen. Kon je niet pezen, was je geen zakenvrouw. We noemden elkaar geen hoeren, maar we waren zakenvrouwen. We waren toen minder elkaars concurrenten, er was eenheid. Voor bezoekers kon dit vervelend uitpakken, ruzie met 1 sekswerker , was ruzie met alle sekswerkers uit de steeg. Werd er een foto gemaakt van een 1 sekswerker, dan stond de hele steeg buiten om het fotorolletje uit de camera te verwijderen. Het fotorolletje verdween dan in de put of in de gracht. Na werktijd trokken sekswerkers veel met elkaar op, niet alleen de sekswerkers trouwens…de hele wallen trok met elkaar op, we waren tenslotte allemaal hetzelfde. De wallen was toen een klein dorpje binnen in Amsterdam. Later veranderde dit, er kwamen meer buitenlandse vrouwen en de wallen werd steeds meer ieder voor zich.

 

 

 

De Demonstratie

 

Het zandpad moest sluiten. Dat had de gemeente ons laten weten door middel van een simpel briefje. Met de woorden “Helaas, we hebben een vervelende mededeling voor u. Wij zijn voornemend de vergunning van de exploitant waar u een werkruimte huurt in te trekken, u kunt daarom vanaf 25 juli niet langer beschikken over een werkruimte”.

Zagen we dit na de eerdere sluitingen aankomen? Ja absoluut! Alleen was het nu het definitieve einde voor het hele Zandpad. Die klap was hard. De ramen (werkplekken) zijn schaars in Nederland en door de eerdere sluitingen van 44 ramen waren die ramen die verspreid waren over het land nu allang allemaal bezet. De sluiting zou grote gevolgen hebben voor de nog 230 overgebleven sekswerkers op het Zandpad en de  Hardebollenstraat. 

We moesten onze stem laten horen. Het voornemen tot sluiting was ingrijpend voor alle sekswerkers. Er was verdriet, boosheid en wanhoop. Het voornemen tot sluiting van de laatste ramen mocht niet doorgaan. M’n collega Federica en ik begonnen een handtekeningenactie onder onze collega’s. Alle sekswerkers nog werkzaam hebben die petitie ondertekent. Doordat je tijdens zo’n actie gesprekken voert met alle sekswerkers werden er ideeën geboren.  Zo werd er door een sekswerker een brief naar de koning geschreven en er moest een demonstratie komen, daar was iedereen het over eens. We prikten een datum en huurden met z’n allen een bus in om gezamenlijk naar het stadhuis te gaan. Er bleek zoveel animo voor de demonstratie dat de bus te klein bleek waardoor een aantal sekswerkers met auto’s achter de bus aanreden, ook helemaal afgeladen met sekswerkers die wilden demonstreren. 

Op 9 juli 2013 zullen heel wat Utrechtse binnenstadbezoekers even raar op hun neus  gekeken hebben….ineens trok daar  een hele stoet sekswerkers voorbij.  We wilden onze stem laten horen. En dat deden we dan ook. Aangezien we geen vergunning hadden aangevraagd voor de demonstratie en toch wel heel graag burgemeester Wolfsen wilden spreken zat er maar één ding op…. zoveel mogelijk lawaai maken. 

 . Schermafbeelding-2013-07-10-om-10.53.51

We vroegen om uitleg van de burgemeester, gemeenteraadslid  Bouchra Dibi (PvdA) kwam naar buiten om met ons te praten. Ze probeerde ons te kalmeren: “er is nog geen definitief besluit genomen, de exploitant heeft een kort geding aangespannen. Alles is nog mogelijk”.  Natuurlijk namen de sekswerkers hier geen genoegen mee. Het protest ging door. We eisten dat de burgemeester naar buiten zou komen. Uiteindelijk kwam burgemeester Wolfsen heel even naar buiten om de handtekeningen in ontvangst te nemen. We vroegen de burgemeester om zijn voornemen nog eens goed te overwegen. Een sluiting zou ernstige gevolgen voor alle sekswerkers betekenen. De burgemeester beloofde dit mee te nemen in zijn besluit, maar deed daar uiteindelijk niks mee.

Een aantal sekswerkers waaronder ik waren aanwezig bij het kort geding die exploitant Wegra had aangespannen. We hadden geen illusies dat Wegra zou winnen, maar wilden vooral weten waarom ons leven zo ingrijpend zou veranderen. Maar bestuursrecht is heel wat anders als strafrecht. Er werd niet geoordeeld of er nou daadwerkelijke strafbare gepleegd waren, maar er werd geoordeeld of  de gemeente volgens voorwaarden in de APV gerechtigd was om bij vermoedens van faciliteren aan vrouwenhandel de vergunning in te trekken. De rechter oordeelde in het voordeel van de gemeente. Er was een vermoeden van faciliteren aan, dus was de vergunning terecht ingetrokken. Dat hield in dat de volgende dag op 25 juli 2013  het Zandpad en de Hardebollenstraat moesten sluiten. Alle 162 ramen en daarmee alle ramen in Utrecht waren in een periode van 3 maanden gesloten. 334 sekswerkers hadden hierdoor geen legale werkplek meer. 

Schermafbeelding-2013-07-10-om-10.51.381

Naast een aantal sekswerkers waren er tijdens het kort geding ook media aanwezig. Van te voren was afgesproken dat één sekswerker het woord zou voeren. Ze kwam niet uit Nederland dus had niet zo snel te vrezen voor familie die het interview zouden zien. Na de uitspraak was ze te emotioneel voor een interview. De uitspraak was enorm uitgelopen en de media had haast. Volgens de media leek ik rustig. Misschien was ik niet emotioneel, wel was er boosheid en vooral de vraag “wat nu?” 

RTV Utrecht drong nu vanwege de deadline voor de uitzending nu echt aan op een interview. Het was nog geen vijf minuten na de uitspraak en ik weet dat m’n collega’s  die nog aanwezig waren in de rechtbank volledig waren ingestort. Daar sta je dan voor de rechtbank toen nog vrij anoniem onder werknaam Sabrina. En dan de vraag die je natuurlijk ziet aankomen maar zelf geen antwoord op weet “Wat ga je nu doen Sabrina?” Ik riep uit boosheid “We gaan morgen voor het stadhuis werken….in tentjes! Dat is onze nieuwe werkplek! Een compilatie van wat er die dagen gebeurde en dat interview is hier te zien.

Deze uitspraak had grote gevolgen. Er waren eigenlijk helemaal geen plannen voor een nieuwe demonstratie. Toen we de volgende dag met een klein groepje sekswerkers naar het stadhuis kwamen stond het hele plein vol met media. Er waren dus meer media dan sekswerkers aanwezig. Later werd dit groepje sekswerkers wel iets groter maar niet meer de 120 sekswerkers die tijdens de demonstratie van 9 juli waren gekomen. Dit is natuurlijk ook logisch, naast dat het een spontane actie betrof was de zoektocht naar een nieuwe werkplek begonnen. De sekswerkers kregen niet alleen te maken met de schaarste op de ramen, maar ook met het feit dat exploitanten uit andere steden geen kamers wilden verhuren aan dames die op het Zandpad hadden gewerkt uit angst ook hun vergunning te verliezen. Eigenlijk kregen we toen pas echt met het stigma te maken. Bij de overheid omdat je sekswerker bent, bij exploitanten omdat je op het Zandpad gewerkt hebt. De zoektocht naar een werkplek was dus ontzettend belangrijk. Slechts een klein deel heeft weer een raam gevonden.

De aanwezigheid van pers leek wel op de zenuwen van de persvoorlichter en de burgemeester te werken. Dit resulteerde in een plotselinge uitnodiging van burgemeester Wolfsen. We mochten met een klein groepje van vier sekswerkers, waaronder ikzelf met burgemeester Wolfsen in gesprek. 

Burgemeester Wolfsen vertelde ons dat hij echt niet anders kon dan sluiten. En vervolgde met een verhaal wat toen waanzin en onmogelijk leek. We moesten een coöperatie of een BV oprichten, de boten van de eigenaren huren en zelf een exploitatievergunning aanvragen. Ik geloof dat ik toen hard heb gelachen. Het leek onhaalbaar. Burgemeester Wolfsen vervolgde omdat wij al bekend waren bij de gemeente vanwege de registratie een aanvraag slechts een formaliteit zou zijn. Binnen drie maanden zou het Zandpad weer open zijn. En als je ergens tegen aanloopt neem je contact met mij op, ik regel het! Al moet ik minister of de hoogste baas van de bank bellen. Ik doe het! De gemeente steunt initiatieven van sekswerkers. Dit was dus de enige kans die ons geboden werd. Zelf een aanvraag doen….waarschijnlijk in de hoop dat we die stap niet durfden te nemen.

Maar we namen die stap wel. Naar aanleiding van dit gesprek met de burgemeeester vormen we eerst een coöperatie de “Macha’s”.  Op zich was het idee uitstekend een exploitatiebedrijf gerund door de sekswerkers zelf, waar zij hun eigen keuzes maken. Al snel bleek dat vooral de steungroep de keuzes wilden maken en de sekswerkers niet heel veel in te brengen hadden. Er was nogal een visieverschil. Het gevoel dat ik de Macha’s moest verlaten kwam eigenlijk al heel snel.  Het idee een exploitatiebedrijf gerund door sekswerkers zelf bleef wel in m’n gedachten rondhangen, maar dan echt een bedrijf gerund door sekswerkers zelf. In oktober 2013 heb ik daarom zelf een bedrijf “Freya Exploitatie BV” opgericht. In andere artikelen op dit blog zal ik meer over Freya en de vergunningsaanvragen Zandpad en Hardebollenstraat vertellen.

De Sluiting

Het Zandpad onderging nog een hele renovatie. Na het uitbaggeren van de Vecht besloten de exploitanten de kamers te renoveren. Ongeveer 50% van de kamers waren klaar. Ondertussen werd door de gemeente Utrecht in april 2013 de eerste fase van de sluiting ingezet. Niemand had dit zien aankomen. Ik werd gebeld door een NRC journalist die ik wel eens vaker had gesproken tijdens de invoering van de registratieplicht in 2009 . Het was op een vrijdagmiddag, de sekswerkers die bij deze exploitant een kamer huurden kregen een simpel briefje met de tekst  dat woensdag hun laatste werkdag zou zijn. Per donderdag 18 april (2013) zouden zij niet meer kunnen beschikken over hun werkruimte omdat deze gesloten worden. Dat was het wat betreft de informatievoorziening voor de sekswerkers.

Het Zandpad was een eerste tik uitgedeeld, er ontstonden roddels…zou het hele zandpad dichtgaan? Er was twijfel. Sommige sekswerkers vonden de sluiting terecht omdat er nogal vervelende verhalen over deze exploitant rondgingen. De sekswerkers vonden het erg dat hun collega’s hun werkplek verloren  maar wel terecht dat de gemeente had ingegrepen. Er is dan ook geen enkel protest geweest tegen de sluiting van de eerste ramen, niet door de sekswerkers, maar ook niet door de exploitant.

De ramen die dicht moesten lagen verspreid over het Zandpad. Tussen de 145 rood verlichte ramen, bleven 20 ramen vanaf 18 april (2013) donker en dat gaf gelijk een triest beeld. Toch werd er niet veel over gesproken. Het zou echter niet lang duren voordat het Zandpad de tweede klap te verwerken kreeg.  Exact twee weken later werd ik gebeld door dezelfde NRC journalist. De journalist vroeg om een reactie op de sluiting. Ik dacht dus dat de journalist een artikel wou schrijven over de sluiting van de ramen die per 18 april gesloten waren. Tijdens dit gesprek vertelde de journalist dat het niet om de eerdere sluiting ging. Maar over een nieuwe sluiting per 2 mei (2013) van 24 ramen.

In twee weken tijd werden dus  44 ramen gesloten  waardoor er bijna 90 sekswerkers op straat kwamen te staan. Ondanks dat ikzelf toen nog niet getroffen werd door de sluiting vond ik het wel nodig om in actie te komen. Ik begon samen met Federica (die wel door de sluiting van 2 mei getroffen werd) een handtekeningenactie. De argumenten voor de tweede sluiting waren exact hetzelfde als bij de eerste sluiting en werd daarmee ongeloofwaardig. Ik nam contact op met de journalist van het NRC en RTV Utrecht. Vooral RTV Utrecht schonk wat aandacht aan de sluiting en de grote gevolgen voor de sekswerkers. De burgemeester reageerde nauwelijks en adviseerde de sekswerkers om een kamer bij Wegra te huren. “Op Wegra viel niks aan te merken want Wegra was een uitstekende exploitant.” aldus burgemeester Wolfsen in mei 2013.

Op die woorden zou de burgemeester op 25 juni 2013 terugkomen. Burgemeester Wolfsen adviseerde de sekswerkers dus om een kamer bij Wegra te huren. Wegra weigerde dit uit angst zelf ook te moeten sluiten, totdat de burgemeester nadrukkelijk aan Wegra had verzocht de sekswerkers een kamer te verhuren. Slechts een paar van die sekswerkers konden bij Wegra terecht, anderen verhuisden naar andere raambuurten.

Nu waren er 44 ramen  van de 145 ramen gesloten. Eigenlijk 47 want de drie ramen van bootje 102 waren al jaren niet meer open.  Het was niet leuk meer op het Zandpad, de bordjes gesloten op de ramen gaf een vreselijk aanzicht voor zowel de sekswerkers als de klanten. We wisten dat het aftellen was begonnen. Het zou nog een kwestie van tijd zijn voordat ook Wegra zou moeten sluiten. Op 25 juni 2013 was het dan zover…er werd een brief uitgedeeld met het voornemen tot sluiting op 25 juli 2013. Wederom exact dezelfde argumenten. In een maand tijd was het standpunt van burgemeester Wolfsen over Wegra gewijzigd van  “uitstekende exploitant” naar de meest verrotte exploitant die je je kan voorstellen. De beschuldigingen waren mishandeling, faciliteren aan vrouwenhandel, slecht toezicht en slecht levensgedrag.

Op het moment dat een gemeenteambtenaar voor je neus staat met zo’n briefje stort je wereldje even in. Omdat ik nogal boos was heb ik die brief niet aangenomen en de deur voor z’n neus dicht gesmeten. Ik probeerde verder te gaan met werken, maar telkens liep de gemeenteambtenaar weer voorbij. Aan werk ben ik die dag niet meer toegekomen. Toen ik naar buiten liep kwam ik de gemeenteambtenaar weer tegen en was een discussie  onvermijdelijk.  Ik was woedend en vooral om het feit dat er in korte tijd 334 sekswerkers op straat waren  gezet en er geen enkele oplossing werd geboden. De discussie was fel en verhit.  Achteraf gezien had ik deze discussie niet moeten voeren. De ambtenaar vertelde me nog wel dat er ’s avonds een inloopbijeenkomst voor sekswerkers was georganiseerd in het Vechthuys waar ik uitleg zou krijgen over waarom de gemeente voornemend was tot sluiting over te gaan. Ik besloot naar het Vechthuys te gaan. De aanwezige sekswerkers werden in kleine groepjes ingedeeld en om de beurt hadden we een gesprek met de politie unit mensenhandel en een gemeenteraadslid. Er was geen uitleg, maar voornamelijk vragen over onze ervaringen met de exploitanten. Veel sekswerkers dropen snel af. Begrip voor de sluiting is er nooit gekomen.

In vergelijking met de vorige 2 sluitingen (18 april en 2 mei) zat er nu redelijk wat tijd tussen de aankondiging en de daadwerkelijke sluiting. Precies een maand. In die maand deden we wat we konden. Opnieuw een handtekeningenactie, een sekswerker schreef een brief naar de koning en we organiseerden een demonstratie. We smeekten de gemeente om niet tot sluiting van de laatste ramen over te gaan. Ondertussen namen we afscheid van onze vaste klanten. Klanten die ons al jaren bezochten om veel verschillende redenen. Onze klanten bestaan uit eenzame mannen, soms gehandicapt of chronisch ziek. Anderen zijn weduwnaar en weer anderen hebben een seksverslaving of speciale wensen. Iedere klant is anders, iedere klant heeft een verhaal. Met elke klant heb je een bepaalde band opgebouwd en dat gaat dieper dan buitenstaanders verwachten. Afscheid nemen van alle klanten binnen een maand valt dan best zwaar.

Naar mate de weken verstreken hoe meer sekswerkers vertrokken van het Zandpad voor een zoektocht naar een nieuwe werkplek. Steeds meer ramen bleven donker. Ik had me voorgenomen om tot het bittere eind te blijven, ongeacht hoe bitter het zou worden. Maar hoop op een goede afloop was er niet, behalve  bij de beheerders van Wegra… die dachten dat Wegra het kort geding wel even zou winnen. Ik geloofde dat niet en zei tegen een beheerder “van de overheid kun je niet winnen, als de overheid je weg wil is het voorbij”. De reden waarom ik bleef was omdat ik me al eerder had laten wegjagen door sluitingen op de Amsterdamse Wallen. Dit keer kon ik het niet stilletjes voorbij laten gaan, ik zou terugvechten. De laatste dagen dat het Zandpad open was circuleerden er politiehelikopters laag over het Zandpad. Vanwege de warmte buiten stond ik op de loopplank van de boot te zonnen, wat we vaak deden bij lekker weer. En telkens was daar die helicopter die laag overvloog. Het begon na een paar uur te irriteren, het Zandpad werd continu in de gaten gehouden waardoor de klanten ook eieren voor hun geld kozen en vertrokken.

Op woensdag 24 juli, één dag voor de sluiting diende het kort geding die Wegra had aangespannen. De zitting was openbaar dus ik besloot om samen met een aantal sekswerkers naar de rechtbank te gaan. Niet omdat we dachten dat Wegra zou winnen, maar vooral omdat we wilden weten wat zich dan op het Zandpad had afgespeeld wat een sluiting zou rechtvaardigen. Tijdens het kort geding werd duidelijk dat het vooral ging om een opeenstapeling van oude zaken (uit de periode van 1998 tot 2011) die zich op het Zandpad hadden afgespeeld tot de sluiting van het Zandpad en de Hardebollenstraat zou gaan leiden. De rechter oordeelde dat in de APV stond dat bij een vermoeden van faciliteren aan vrouwenhandel de vergunning mocht worden ingetrokken, omdat dat vermoeden bestond was de vergunning terecht ingetrokken en mochten het Zandpad en de Hardebollenstraat gesloten worden.

image

Vlak voordat de rechter uitspraak deed kwamen er plotseling een aantal agenten de rechtszaal in. Toen wist ik onmiddellijk dat er verwacht werd dat er paniek uit zou breken, dat kon dus maar één ding betekenen. Het Zandpad zou gaan sluiten. Toen de rechter z’n vonnis uitsprak brak er inderdaad paniek uit. Een sekswerker die de sluiting van 2 mei had meegemaakt en nu weer met een tweede sluiting werd geconfronteerd schreeuwde uit wanhoop om vervolgens in tranen uit te barsten. Ook andere sekswerkers barsten in tranen uit. Op de gang stond de media ongeduldig te wachten de uitspraak was telkens verdaagd waardoor de uitspraak gelijk liep met de deadline voor hun uitzending.

Ik was voorbereid op een uitspraak als deze, zoals ik al eerder zei van de overheid valt niet te winnen. Natuurlijk was ik boos, ik realiseerde dat mijn leven nooit meer hetzelfde zou zijn als de afgelopen jaren op het zandpad. De gemeente had ons in 3 maanden tijd verslagen. Het Zandpad en de Hardebollenstraat van de kaart geveegd, alsof 334 sekswerkers er niet toe deden. Na de uitspraak stond ik kort de media te woord. Vragen die je dan gesteld worden zijn “hoe voel je je nu?” en “wat ga je nu doen?” Tijdens het RTV Utrecht interview die ik 5 minuten na de uitspraak gaf zei ik “We gaan morgen voor het stadhuis werken, in tentjes! Dat is onze nieuwe werkplek!” Deze uitspraak is vervolgens overgenomen door meerdere media wat erin resulteerde dat de volgende dag het plein voor het stadhuis was afgeladen met media. Uiteindelijk waren er meer media dan sekswerkers tijdens deze tweede spontane demonstratie aanwezig.

Na het interview keerden we met het groepje sekswerkers die aanwezig waren bij de rechtbank voor de allerlaatste keer terug naar het Zandpad. Ook daar was veel media, waaronder ook fotografen. Om ons verhaal kracht bij te zetten heeft een fotograaf nog een fotoshoot van mij op m’n kamer gemaakt. Ondertussen is deze fotoreeks de meest gebruikte foto geworden bij prostitutieartikelen. Hierna had ik nog een half uur om m’n kamer leeg te halen en zelfs dat werd vastgelegd door RTV Utrecht. Voor de laatste keer sloot ik m’n gordijnen, doofde ik het rode licht en sloot voor de allerlaatste keer m’n kamer af.

En voor  de allerlaatste keer naar het kantoor om de sleutel in te leveren. Het kantoor stond vol met sekswerkers die erg emotioneel waren en zich afvroegen hoe Nederland zo met sekswerkers om kon gaan? We zijn toch legaal in Nederland? Het was ook niet uit te leggen. Ik beloofde te vechten. Te vechten tegen het onrecht wat de sekswerkers is aangedaan. Ik beloofde dat ik er alles aan zou doen om onze werkplekken terug te krijgen. Die belofte is de drive geworden voor Freya om door te gaan met strijden voor legale werkplekken in Utrecht.