Sekswerk en familie

Toen ik met sekswerk begon was het de bedoeling dat ik maar een paar dagen zou gaan werken en vond ik het niet nodig om het mijn ouders te vertellen. Maar sekswerk beviel, een paar dagen werd een week, een week werden een paar weken, een maand werden een paar maanden. Aan stoppen dacht ik niet. Ik voelde me onafhankelijk en genoot van mijn vrijheid. Aan m’n ouders vertellen dat ik sekswerker was lag moeilijk. Ik werd dan wel opgevoed met het idee dat prostitutie een beroep was, een laatste kans voor vrouwen die het nodig hadden, bijvoorbeeld voor alleenstaande moeders die zichzelf konden bedruipen dankzij de prostitutie. Een vrij liberaal beeld voor een gezin uit een klein dorpje in Overijssel, niet heel ver bij Staphorst vandaan. Ik was bang dat dit beeld niet overeind zou blijven als bleek dat hun dochter zelf een sekswerker zou zijn. Dan komt zoiets dichtbij en is alles anders.

Ik werkte bijna een jaar toen mijn moeder belde en zei: “Ik weet dat je in de prostitutie werkt, een moeder voelt dat, dus ontken het niet! En je stopt daar nu onmiddellijk mee!”.
En alles was anders, nog erger dan ik me eerder had voorgesteld. Er was verdriet, pijn, maar vooral wat anderen daar wel niet van zouden vinden. Het stigma. In dit geval was het stigma erger voor mijn familie dan voor mij.
Mijn vader was ambtenaar, mn moeder accountant, wonend in een klein dorpje in Overijssel. Ik besefte dat de roddels in het dorp op gang zouden kunnen komen. Wat zouden deze roddels met mijn ouders, mn zussen en neefjes en nichtjes doen? Het dorp had ik zelf al eerder verlaten en was verhuisd naar Amsterdam waar de vooroordelen minder waren. Mijn familie eiste dat ik zou stoppen met sekswerk. Ik wilde niet stoppen, ik was van de prostitutie gaan houden, ik voelde me vrij en onafhankelijk. Ik moest gaan kiezen tussen mijn familie of mijn toekomst. Ik vroeg mn ouders mijn keuze voor sekswerk te accepteren, dat werd beantwoord met dat dat inhield dat ik voor de familie niet langer bestond.

Een week later (rond kerst 2001) ontving ik een brief van mijn zus samen geschreven met mijn vader. De context van de brief was dat het beter was geweest als ik verongelukt was dan hadden ze tenminste afscheid kunnen nemen van hun dochter en zusje.Nu was ik alleen de verloren dochter en konden ze het daardoor niet afsluiten. Rond oud en nieuw belde ik mijn oudste zus voor de beste wensen, mijn zwager nam op…toen ik mn naam zei werd de verbinding verbroken. Mijn zwager die vroeger de wallen nooit oversloeg tijdens zijn jaarlijkse bezoekje aan Amsterdam en altijd met vol lof over de Wallen praatte, maar toen hij hoorde dat ik er werkte was alles anders.

Ik niet verwacht dat het zo zou aflopen. We hebben altijd een goede familieband gehad, maar toch kon een beroep en dan vooral het stigma wat aan het beroep kleeft ervoor zorgen dat er een breuk met de familie ontstond.

Het was naar, maar kon niet anders dan het te accepteren. Ik had niet verwacht dat ik ooit nog iets van mijn familie zou horen.

Ondertussen luchtte mijn moeder haar hart bij m’n tante die haar vertelde dat er ook prostituees moesten zijn. Dat het misschien niet het beroep was wat mn ouders hadden  uitgestippeld voor hun dochter,  maar dat dit geen reden tot een verstoting mocht zijn. En ook mijn oudste zus vertelde mn moeder dat ondanks alles ik toch haar zusje zou blijven.

Een maand later kwamen we weer bij elkaar op visite. We spraken af dat we mijn beroep onder ons zouden houden en  verder niet meer over sekswerk zouden praten. Het lag nog te gevoelig. Na een aantal maanden werd het verdriet minder en kwam er ruimte voor acceptatie. Ik vertelde over mijn werk en de acceptatie veranderde door de jaren heen in begrip. We hielden ons wel aan de afspraak dat we het onder ons zouden houden, niet vanwege sekswerk op zich, maar vanwege het stigma op sekswerk.

Screen Shot 02-10-16 at 12.46 AM

 

Tijdens de sluitingen van het Zandpad en de Hardebollenstraat deelde ik regelmatig mijn frustraties met mn vader. Mn vader was het met me eens dat wanneer je een legaal beroep uitoefent niet zo maar op straat mocht komen te staan. Ik vertelde dat ik in actie wilde komen tegen de sluitingen. Mijn familie steunde me hierin. Als mijn vader in het dorp wordt aangesproken over mijn beroep voelt hij zich niet meer ongemakkelijk maar zegt hij: “Ja dat is mijn dochter, ze komt op voor haar rechten en daar ben ik trots op”

Dat wil niet zeggen dat mijn familie geen last meer heeft van het stigma rondom mijn beroep. Mijn familie heeft sekswerk dan wel geaccepteerd, maar anderen nog lang niet.

Advertenties